კარლოსის ხიდი ის ადგილია, სადაც ყველაზე გვიანაც კი რამოდენიმე მოხეტიალე ფოტოგრაფს წააწყდები, არ მახსოვს ეს ფრაზა სად წავიკითხე, ან რატომ გადავწყვიტე რომ განიადი უნდა გადამეღო და რამდენი ჭიქის მერე, მაგრამ ფაქტია რომ მარტო ვიყავი დილის ექვს საათზე და სტატივი არ მქონდა. უშტატივოდ, ღამე ნორმალური სურთი ჩემი ლინზით ზღაპარია.. აი რა გამოვიდა.
სურათს არ დავეძებდი, რაც მთავარია, ბავშვობის ოცნება ავისრულე. კარგად მახსოვს როდიდან ამოვიჩემე პრაღა, სტატია წავიკითხე ჟურნალ რავესნიკში, ეს ახალგაზრდული გამოცემა უინტერნეტო და უშუქო ეპიქაში თითქმის ერთად ერთი სიახლის წყარო იყო ( ინფორმაცია მათთვის, ვისაც გაუმართლა და მოგვიანებით დაიბადა)
სწორედ ამ სტატიიდან გაჩნდა ჩემს რუქაზე პრაღა, კარლოსის ხიდი კი მას მერე რაც მისი ხელისგულისოდენა სურათი მაჩუქეს, რომელიც წლების მანძილზე მიმშვენებდა სამუშაო მაგიდას.
უნდა ვაღიარო რომ ზარმაცი ვარ და გათენებას არ დაველოდე. ვლტავადან დეკემბრის ცივი ქარი მიბერავდა, გაყინული გავიძურწე სტარბაქსში. როცა დავბრუნდი, უკვე ორ და ოთხფეხით მოსიარულეები დამხვდნენ და მარტო აღარ ვიყავი.
დასკვნა: ხანდახან ბავშვობის ოცნებები სრულდება. ფაქტი: სანამ მივიდოდი არცერთი მოხეტიალე ფოტოგრაფი არ ყოფილა ხიდზე.
აქ შტატივი მოაჯირი იყო, ფოტოსაც ეტყობა ხომ?
